Het goeie doel

’t Is voorbij. Nadat we er twee maanden hebben over gepraat, oefendiners en proefsessies hebben gehouden (echt waar!), is het nu ineens gepasseerd… Een dikke maand geleden veilde ik samen met Tijs Vastesaeger een etentje tvv de aidswezen in Afrika in het kader van Music for Life. Het eindbedrag werd wekenlang omhoog gedreven door verschillende bieders, maar we klokten af op 500 euro en vulden vandaag de hongerige magen van 7 mensen. Die trokken daarnet de deur achter zich dicht met een voldane glimlach op de lippen en na een laatste afwasbeurt konden ook wij onze benen omhoog gooien.

Gisteren begon het avontuur met een tocht langs onze sponsors. Bij Kathy Van Landschoot (de heerlijke groentenwinkel Bij Sint Jacobs in Gent) gingen we twee heerlijke bakken vers fruit en groenten ophalen. Wat voelde het bizar om dat allemaal buiten te dragen en gewoon eens naar de man aan de kassa te kunnen zwieren in plaats van onze portefeuille boven te halen… In de mand zaten een paar blikvangers: heerlijke ready-to-eat mango’s, vier doosjes wilde bospaddenstoelen, bosjes geurende kruiden en een paar knoerten van pastinaak.

Bij slagerij Aula– een icoon in Gent – was onze bestelling even tussen de massa verloren gegaan, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt. Meneer Aula zelf (!!) kwam dat goedmaken met veel excuses en vulde eigenhandig ons winkelmandje. Daar kwam niet alleen een pracht van een ontbeende lamsschouder in terecht, maar ook een plak uitstekende pancetta, potten room, eieren, vanillestokjes… Is er iets dat meneer Aula niet verkoopt? Met een stevige handdruk wordt ons alle succes gewenst en al gauw zitten we in de auto op weg naar nog zo’n icoon in ’t Gentse: Meersschaut.

Deze vishandel zou in alle toeristische gidsen moeten staan, en misschien is dat zelfs wel het geval. Sinds 1846 zit de familie Meersschaut in de vis en daarvan mogen de oude sepiakleurige foto’s in de zaak getuigen. Guido Meersschaut ziet er persoonlijk op toe dat we twee kreeften mogen kiezen (we dopen ze Karla en Kristel), er worden acht prachtige coquilles in een bakje gelegd, 1 kg verse grijze garnalen gaan in een zakje en voor onze ogen worden zes mooie dorades panklaar gemaakt. Waar is dat feestje? Hier is dat feestje!

Terug in de keuken kunnen de voorbereidingen beginnen. Hier volgen de hoogtepunten:

  • Het recept van de pompoensoep wordt verdrievoudigd, dus zijn we maar al te blij dat er toevallig twee vrienden langskomen. We stoppen hen meteen een vlijmscherp mes in de handen en even later is 3.6 kg pompoen klaar om de pot in te vliegen.
  • Tijs perfectioneert zijn citroengrasaïoli. Ze smaakt ongelooooflijk heerlijk. Toen wisten we nog niet hoe perfect ze zou passen bij de complexe pompoensoep.
  • Ook de zalf van pastinaak wordt geperfectioneerd. Deze keer laten we ze niet mals stoven, maar koken ze we mals met een beetje water en voegen we er nadien flink wat hazelnootboter (= hoeveboter die verhit is tot ze hazelnootkleurig is) aan toe. Het resultaat is de overtreffende trap van fluweel.
  • Wanneer Tijs het roomijs maakt, denkt hij dat het mis zal gaan. Niets was minder waar, u hoort mij al van ver afkomen: Carte d’or kan er een puntje aan zuigen!
  • Deze keer proberen we Karla en Kristel te verdoven door ze in de diepvriezer te stoppen om ze in een coma te brengen voor we ze met hun kop in kokend water stoppen. Ik denk dat geen van ons beiden het lef heeft om een mes in die levende beesten te ploffen. Wanneer ze het water naderen  en hun scharen wild beginnen rond te slaan, blijkt van een coma geen sprake. Dan maar het deksel erop, negeren dat we een moord aan het plegen zijn en vijf minuten later lyrisch worden over de geur die uit de pot komt. Food first, then morals…

Na een uurtje of vier koken kunnen we met een gerust hart afscheid nemen omdat we weten dat we een paar uur later (zondagochtend) een mooie startpositie hebben om de puntjes op de i te zetten.

De hoogte- en laagtepunten van het échte diner?

  • De hapjes zijn een succes. De courgetterolletjes en de bisque stelen de show, maar ook de rest mag er zijn. De verwachtingen stijgen, maar dat kan ons niet zenuwachtig maken. Nu we de gesponsorde champagne proeven, weten we dat ook de wijnen een schot in de roos zullen zijn. Dankzij Authentic Taste is ons diner écht af. Foto: glaasje met kreeftenvlees vergezeld van mango op een bedje van ijsbergsla met tomalleymayonaise.

  • Ooit al eens een ei zien breken in een toren eieren? Moest je het zo willen, het zou niet lukken! In geen twintig pogingen. Enfin, omdat het gewoon móest worden vastgelegd is hier voor u: de truuk met het ei!

  • De soep doet wat van haar verwacht wordt. De complexe lagen slaan iedereen met verstomming. De toastjes met de citroengrasaïoli maken het geheel compleet en ook al weet iedereen dat ze nog plaats moeten sparen voor alles wat nog moet komen: vrijwel iedereen vraagt een tweede bord.
  • Tijdens het testdiner hebben we een aantal lesjes geleerd. De zalfjes bij het voorgerecht worden dus niet met een lepel op het bord gekletst, we fabriceren een spuitzak (een diepvrieszakje met een knipje in) en maken mooie streepjes op het bord. Enige probleem: mijn gaatje is te groot en dus lijkt het alsof een hond zijn behoefte heeft gedaan naast het perfecte reepje pastinaakzalf dat Tijs op de borden tovert. Als’t maar lekker is???
  • Het lammeke dat de hoofdrol speelt in het hoofdgerecht is mooi roze en dus zijn wij twee blije mensen. Met een glaasje ‘démon du Midi‘ ernaast smaakt het nog zo lekker. Zo zag het eruit vóór het in de oven dook:

  • Het is ondertussen de derde keer dat we moelleux maken en dus zou een mens mogen verwachten dat we het onder de knie hebben. Nu wil het toeval dat Tijs en ik geweldig op elkaar lijken als het op desserts aankomt. We bakken er niets van. We zijn freestylers en dus hoor je in de keuken steeds zinnen als ‘Als we nu eens…’, ‘Zou ik eens proberen om…’, ‘Goh, dat steekt niet zo nauw…’. De zinnen zijn de voorbode van handelingen die hartige gerechten in de meeste gevallen naar een volgend niveau tillen, maar bijna steeds de doodsteek vormen van een dessert. Ook bij onze moelleux. Het testbaksel was een absolute ramp (zie foto), maar na een vakkundig toegepast rampenplan kwam er toch een treffelijk dessert op tafel. Laat ons zeggen dat rampen vermeden zijn en dat wij wellicht de enigen waren die eens ferm gevloekt hebben, maar volgende keer…

  • Gelukkig was er een voortreffelijke dessertwijn en een mooi timbaaltje om de boel te redden.

Ondertussen was bij de gasten veel kritisch vermogen verdronken in de heerlijke wijnen die op tafel kwamen. Terwijl zij gezellig zaten na te tafelen, begonnen wij met onze laatste krachten, maar ook een pak voldoening aan de laatste afwasronde.

Dit bericht werd geplaatst in Volk over de vloer. Bookmark de permalink .

10 reacties op Het goeie doel

  1. janne zegt:

    Leve de moelleux! next time calle me🙂
    Oh ik wou dat ik mee aan tafel kon schuiven! Jullie zijn nu al mn helden.

  2. janne zegt:

    calle waar haal ik het oeps. te snel in mijn enthousiasme. Wanneer volgen de recepten?😉

  3. bieke zegt:

    Man, ik krijg geweldige trek als ik dit lees. Recepten voor de citroengrasaïoli en de soep graag deze richting uit!
    Straf hoor, dat jullie dat allemaal klaarspeelden.

    Bieke

  4. Karla De Gols zegt:

    Hoe kom je nu aan “Karla” als naam voor een kreeft?

  5. Tante Ka zegt:

    Laat de recepten maar zitten…wacht op de uitnodiging voor zo’n festijn… ben binnen een maand of 3 jarig…verrassing!!

  6. Pingback: Meerlagige pompoensoep | Food first, then morals

  7. Pingback: Plenty voor pastinaakliefhebbers met veel tijd at Kookverhalen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s