Waarom ik eet

Er zijn mensen die eten om in leven te blijven. Neen serieus, die bestaan. Het soort mensen dat een droog koekske eet omdat ze anders straks buikpijn zullen krijgen van de honger. Het soort mensen dat ineens beseft dat het al ver voorbij etenstijd is en misschien zelfs te dicht bij bedtijd en dan maar niets eet. Laat ons duidelijk zijn: ik ben niet één van hen.

Eten is zoveel meer dan voedsel alleen. En (ik voel al aan de toppen van mijn tenen dat ik lyrisch zal worden) in mijn leven lijkt eten echt wel een serieuze brok aandacht weg te happen. Deze blog is daar de uitloper van.

In onze familie wordt eten gebruikt als lokmiddel. Onze papa stoeft aan de telefoon dat de nieuwe oogst in zijn moestuin er dit jaar erg schoon uitziet en laat zich makkelijk door mama overtuigen om toch maar een veel te jonge struik aardappelen te vermoorden om te kijken of er toch nog geen ‘portieke’ inzit. Op die manier worden de drie dochters namelijk zonder de minste moeite naar het ouderlijk huis gelokt. Nieuwe patattekes in een ajuintje met sla uit den hof, geen mens is mans genoeg om dat te weerstaan.

Eten is ook meer dan eens het troostmiddel bij uitstek. Wanneer ik het gevoel heb dat al het leed van de wereld op mijn schouders rust (ik heb aanleg voor overdrijving), kan een goed stuk sticky toffee pudding of een spie appeltaart serieus veel deugd doen. Vooral wanneer ze door iemand anders gebakken is. En ga me nu niet vertellen dat dat minder het geval is voor mannen! Dat zijn ook maar mensen.

Kunnen we eigenlijk samenvatten dat eten geven graag zien is. Ik wil dat graag illustreren met een voorbeeld uit de praktijk. Het zat me vandaag niet tot hier, maar tot hier (geen foto’s, maar het is u duidelijk dat ik met mijn vlakke hand ergens ter hoogte van mijn kruin zit te zwaaien) en dus trok ik richting zus en haar huisgenote voor morele steun. Met een grote doos soep, want geloof het of niet, ik was vergeten te eten! Dat ik veel te veel soep mee had is een bewijs van mijn betoog: die wilde ik delen om dank u te zeggen voor de schouderklopjes. Nog een bewijs van mijn betoog: ik had nog niet goed kunnen zeggen dat ik nog niet gegeten had of daar stond al een lekkere lasagne van Jeroen Meus onder mijn neus. En niet veel later ook nog een glas bubbels en een vers gebakken appelcrumble.

Met een volle maag kan een mens de wereld gewoon beter aan.
Dat wilde ik even zeggen.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s