Kookweekend IV

Morgen is het zover. Dan koken Janne en ik weer de pannen van het dak voor onze beider families. De vorige edities vielen behoorlijk in de smaak en dus ligt de lat hoog.

De eerste editie dateert van mijn pre-blogtijdperk (neologisme!) en was zeker nog geen voltreffer. Janne had nog geen enkele kookcursus gevolgd toen (wat een contrast met haar palmares nu!) en ik foefelde er ook maar wat op los. Er kwam toen een poging tot gebraad op tafel dat toch maar slapjes en vezelig smaakte. Uiteraard werd ons dat allemaal vergeven. Vooral omdat Janne met het dessert iedereen de mond snoerde.

IMG_2791

Voor de tweede editie besloten we te koken rond een thema. Of toch min of meer. Het hoofdgerecht was een assortiment van Indische aandoende schotels. Dat was best lekker en met de mosselcurry ook behoorlijk experimenteel. Maar ’t was vooral erg gezellig. Dat komt omdat de reden waarom wij samen eten zo mooi is. We komen voort uit twee erg verschillende moeders en dat is ook aan ons te zien. Terwijl ik er maar wat op los brossel, staat Janne erop dat ook de presentatie verzorgd is. En ja, ze heeft gelijk.

76721_10150312409960285_1313601_n

De derde ronde is nu alweer een poos geleden, maar het was zeker al de beste tot nu toe. Dat had verschillende redenen. We serveerden toen zeebaars en het bedrag dat we daarvoor neertelden mocht dan aanzienlijk zijn, de smaak herinner ik me nog als was het gisteren (alsook de ongelooflijke stress om zestien stukken heerlijke vis op een fatsoenlijke manier te bakken en gelijktijdig – en warm!- geserveerd te krijgen). Het was ook toen dat we de hapjes met rode biet klaarmaakten en ik daarmee eindelijk respect kreeg voor de knol die ik al jaren weer uit mijn keuken.

En morgen schieten we uit de startblokken voor de vierde editie van de hereniging van onze moeders. Hele zakken verse kruiden verspreiden hun aroma en de dame van de Colruyt gaf me prompt toch mijn korting (ook al was ik mijn kaart vergeten), “want u hebt tenslotte zoveel gekocht”. U kan zich mijn uitpuilende en piepende colruytkar wellicht zonder moeite voorstellen.

De tas met alle kookboeken versierd met post-its staat klaar. Laat maar komen, het avontuur!

Dit bericht werd geplaatst in Kookverhalen, Volk over de vloer. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s